ขอบ่น....$%*%#)#$#@)_%

ช่วงนี้ไม่ไหวจะเคลียร์แล้ว ขอระบายหน่อยนิดนึง แต่ขอละชื่อไว้ไม่เอ่ยนาม 555

คือแบบว่างานมันน่าด่ามากๆอ่ะ มันซ้ำซ้อน มันเยอะแยะ งานหนักยังสู้ไหว แต่ไอ้งานซ้ำซาก ทำซ้ำหลายรอบ มันเริ่มจะรับไม่ได้แล้ว ... ตอนนี้เหมือนทำให้ผ่านๆไปที ให้มันเสร็จไปวันๆ เขียนงานอย่างไม่มีความสุขเลยจริงๆ สงสัยจะได้เวลาหาลู่ทางใหม่อีกแล้ว ถึงจะเป็นบริษัทที่มั่นคง แต่ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ รับรองวันนึงความเก่ง ความสามารถของเราคงหมดไปกับอะไรแบบนี้แน่ๆ

พูดแล้วก็อยากจะร้องไห้ ><~

มันทรมานนะการที่ต้องมาทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเอง พยายามที่จะรักและทำมันให้ดีแล้ว อดทนอดกลั้น แต่มาถึงวันนี้มันเริ่มจะอดทนอดกลั้นไม่ไหว ความสามารถเรามีมากกว่านี้ มากกว่าจะต้องมาทำอะไรแบบที่ทำอยู่ ในเมือเขาไม่เห็นค่า เราก็ไม่เห็นจะต้องอยู่ต่อไปให้มันช้ำใจเลย ฮือๆๆๆๆ

มันน้อยเนื้อต่ำใจจริงๆ

เอาชนะมันให้ได้ก่อนที่จะไปนะคะ อย่าทิ้งเฉยๆ ให้งานค้างคาล่ะ
เราเคยได้ยินคำสอนน่าคิดอยู่อย่างหนึ่งว่า
"ถ้าเราชนะที่นี่ ไปที่อื่นเราก็ชนะ
แต่ถ้าอยู่ที่นี่เราไม่ชนะ ไปที่อื่นเราก็ไม่ชนะ"

ก่อนจะออกจากงานที่นี่ก็สะสางงานที่ค้างอยู่ให้เสร็จเรียบร้อย อย่าให้คั่งค้าง เอาชนะมันให้ได้ แล้วก็ไปค่ะ เอาใจช่วย อิอิ
005078
20 ก.ย. 2554 เวลา 10:24 น.
ไม่เคยทิ้งงานเลยให้ตาย ทุ่มเทกว่าใครทั้งหมดแต่ไม่มีใครที่เห็น แอบเสียใจ น้อยใจ มาหลายครั้ง เราชนะที่อื่นได้หมด ยกเว้นที่นี่ เคยชนะมันได้ แต่ถูกให้มาทำส่วนนี้ หมดใจ
000101
20 ก.ย. 2554 เวลา 10:26 น.
Keep it coming, wrierts, this is good stuff.
22 ก.ย. 2554 เวลา 11:47 น.
เข้าใจ ความรู้สึกเดียวกัน
แต่เมื่อมันไม่มีอะไรที่ดีกว่าให้โผไปหา เราก็ต้องอดทนไปก่อน
002040
5 ต.ค. 2554 เวลา 17:25 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic